Το ναυάγιο στη Γενεύη και οι ιστορικές ευθύνες του Αναστασιάδη

Ενημέρωση στις May 15, 2021

Η τελευταία πενταμερής διάσκεψη στη Γενεύη ήταν ένα ακόμα σαφές πισωγύρισμα στις προσπάθειες που γίνονται για Λύση και Επανένωση της Κύπρου. Τη δε κύρια ευθύνη για το ναυάγιο της Γενεύης, τη φέρει ο Αναστασιάδης ως ο εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής κοινότητας.

Πριν τέσσερα χρόνια εγκατάλειψε τη συνάντηση στο Κραν Μοντανά, στο παρά πέντε της Λύσης, αφού πρώτα έριξε την ιδέα στον Τσαβούσογλου για δύο κράτη, από τον οποίο και ζήτησε να μην τη δημοσιοποιήσει. Μεγάλα κίνητρά του τότε η επανεκλογή του στην προεδρία, και η συνέχιση της χρυσής βιομηχανίας των διαβατηρίων, η οποία απέφερε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για τον ίδιο και τον περίγυρό του.

Στη συνέχεια και για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, ο Αναστασιάδης τίποτα δεν έκανε που να αφήνει οποιεσδήποτε ελπίδες για επανέναρξη των συνομιλιών. Αντίθετα, οι όποιες του ενέργειες (οι νέες ιδέες του για αποκεντρωμένη ομοσπονδία ή/και συνομοσπονδια, η άρνησή του για πολιτική ισότητα των Τ/κυπρίων, η απόρριψη της πρότασης Ακιντζί για να γίνει το πλαίσιο Γκουτέρες «στρατηγική συμφωνία» για την επίλυση του Κυπριακού, το κλείσιμο των οδοφραγμάτων πριν καν την εμφάνιση του πρώτου κρούσματος κορονωϊού κ.λ.π.) έσπειραν τη σύγχυση και στρέφονταν απευθείας ενάντια στην τ/κυπριακή κοινότητα και στον Ακιντζί που έδιναν σταθερά τη μάχη τους για λύση Ομοσπονδίας, κόντρα στις διαθέσεις της Τουρκίας.

Η τελευταία στροφή του Αναστασιάδη προς λύση ΔΔΟ ήταν υποκριτική και αποτέλεσμα των εσωτερικών πιέσεων και της αρνητικής τοποθέτησης του διεθνούς παράγοντα για λύση έξω από το πλαίσιο της ΔΔΟ, όπως αυτή καθορίζεται από τα διάφορα ψηφίσματα του ΟΗΕ, αλλά και του ότι ήταν σίγουρος πως θα την απέρριπταν ο Τατάρ και η Τουρκία. Την ίδια ώρα συνέχισε να θολώνει τα νερά και να αρνείται ουσιαστικά την πολιτική ισότητα των Τ/κυπρίων και την αποτελεσματική συμμετοχή τους στις αποφάσεις. Με τη στάση του την τελευταία περίοδο, όπως και στη διάσκεψη της Γενεύης, δεν έπεισε κανένα και απέτυχε να ανοίξει παράθυρο ελπίδας για την επανένωση.

Η δε στάση της Τουρκίας ήταν φυσιολογική και αναμενόμενη μετά την άρνηση της ε/κυπριακής πλευράς τα τελευταία 17 χρόνια - μετά το δημοψήφισμα του 2004 - για λύση ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα και μετά τις παλινδρομήσεις του Αναστασιάδη και τα φλερτ του με την ίδια την Τουρκία και τον Τσαβούσογλου.

Το ναυάγιο της Γενεύης - και είναι πολύ αμφίβολο αν θα έχουμε νέα διάσκεψη σε δυο τρείς μήνες όπως εύχεται ο Γκουτέρες - άφησε πίσω του την εισαγωγή της κυριαρχικής ισότητας της τ/κυπριακής πλευράς στην ατζέντα των συζητήσεων και, για πρώτη φορά μετά την εποχή Ντενκτάς, μπαίνει η θέση για τα δύο κράτη. Επίσης συνεχίζεται η παγίωση της διχοτόμησης και αφήνεται ανοικτό το πεδίο για νέες διαφοροποιήσεις επί του εδάφους - επαναλειτουργία του Βαρωσιού, ΑΟΖ κ.λ.π.

Δυστυχώς η αντιπολίτευση, αντί να ξεσκεπάσει τον Αναστασιάδη και να του καταλογίσει τις ιστορικές του ευθύνες για το ναυάγιο και τα αδιέξοδα που οδήγησε τον τόπο, αναπαράγει και αυτή για ακόμα μια φορά το τετριμμένο αφήγημα ότι για όλα φταίει η Τουρκία.

Μπροστά σε αυτή τη ζοφερή εικόνα, η μόνη ελπίδα για το μέλλον είναι οι μάζες των δύο κοινοτήτων. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι, παρά την απογοητευτική στάση της ηγεσίας, παραμένουν πλειοψηφικά σταθερά υπέρ της Λύσης και της Επανένωσης.

Ακόμα, οι τελευταίες δικοινοτικές κινητοποιήσεις υπέρ της Λύσης έδειξαν ότι οι μάζες, με αιχμή τη νεολαία, σήμερα βγαίνουν αποφασιστικά στο προσκήνιο και διεκδικούν ρόλο στη διαμόρφωση της μοίρας τους και στο μέλλον αυτού του τόπου. Η Αριστερά έχει ιστορική ευθύνη και οφείλει να ενωθεί με αυτό το κίνημα που διαμορφώνεται σήμερα με όραμα την Επανένωση!

Αριστερή Πτέρυγα
14/5/21