Το Καφενείο της Πέμπτης στον Πολίτη                                                            13 Αυγούστου 2026

Η Αριστερά οφείλει να μιλήσει

Γράφει η SIMONE

Οι πατρίδες δεν πεθαίνουν μόνο από τους πολέμους. Πεθαίνουν και από τη σιωπή. Από εκείνη τη σιωπή που κάνει τους ανθρώπους να συνηθίζουν τα συρματοπλέγματα, να θεωρούν φυσικό το παράλογο και να συμβιβάζονται με μια πατρίδα κομμένη στα δύο.

Η πρόσφατη αποτυχία της προσπάθειας του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών να ξεπεράσει το αδιέξοδο του Κυπριακού δεν ήταν τυχαία. Ήταν το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που δείχνει να φοβάται περισσότερο τη λύση παρά το αδιέξοδο. Όταν αποφεύγεται η ουσιαστική αναφορά στην πολιτική ισότητα, όταν η εκ περιτροπής προεδρία αμφισβητείται, όταν τα οδοφράγματα παραμένουν κλειστά ή δυσκολεύεται η λειτουργία τους, όταν εθνικιστικές φωνές ενθαρρύνονται αντί να απομονώνονται και η στρατιωτική λογική προβάλλεται ως απάντηση στα προβλήματα, η εμπιστοσύνη ανάμεσα στις δύο κοινότητες δεν μπορεί παρά να υποχωρεί.

Δεν είναι λοιπόν παράξενο που η τουρκοκυπριακή ηγεσία αντιμετωπίζει με δυσπιστία τις προθέσεις της Λευκωσίας. Ούτε προκαλεί έκπληξη ότι ζητά εγγυήσεις πως μια νέα διαδικασία δεν θα οδηγήσει ξανά σε αδιέξοδο. Όταν η άλλη πλευρά δεν πείθεται ότι υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση, οι πιο μετριοπαθείς αποδυναμώνονται και οι πιο αδιάλλακτοι ενισχύονται.

Η εκλογή του Τουφάν Ερχιουρμάν έδειξε ότι ένα σημαντικό μέρος της τουρκοκυπριακής κοινωνίας εξακολουθεί να στηρίζει τη λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα. Αυτή είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Για να μπορέσει όμως να αντισταθεί στις πιέσεις υπέρ των δύο κρατών χρειάζεται να μπορεί να αποδείξει στους ανθρώπους του ότι και η ελληνοκυπριακή ηγεσία επιδιώκει πραγματικά τη λύση. Σήμερα αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο.

Ταυτόχρονα, ούτε η τουρκοκυπριακή Αριστερά είναι χωρίς ευθύνες. Η ειρήνη δεν οικοδομείται μόνο στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων. Χρειάζεται να αγγίζει τις κοινωνίες, να εμπνέει εμπιστοσύνη και κοινό όραμα. Ο Μουσταφά Ακιντζί το είχε αντιληφθεί, απευθυνόμενος όχι μόνο στους Τουρκοκύπριους αλλά και στους Ελληνοκύπριους ως πολίτες της ίδιας πατρίδας. Αυτή η γλώσσα της κοινής προοπτικής λείπει σήμερα.

Παρ' όλα αυτά, η ελπίδα δεν έχει σβήσει. Η πρωτοβουλία του Αντόνιο Γκουτέρες να διατηρήσει ανοικτή την προοπτική μιας νέας διάσκεψης δείχνει ότι η διεθνής κοινότητα εξακολουθεί να πιστεύει πως η λύση είναι εφικτή, εφόσον υπάρξει η αναγκαία πολιτική προετοιμασία και βούληση.

Η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει πλέον στην Αριστερά. Αν θέλει να παραμείνει δύναμη ειρήνης και επανένωσης, οφείλει να διαχωρίσει καθαρά τη θέση της από κάθε πολιτική που συντηρεί το σημερινό αδιέξοδο. Το ΑΚΕΛ και το CTP έχουν τη δυνατότητα να οικοδομήσουν μια κοινή πρωτοβουλία που θα επαναφέρει στο προσκήνιο τις συγκλίσεις, το πλαίσιο Γκουτέρες και την προοπτική μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα.

Η Κύπρος δεν χρειάζεται άλλες δικαιολογίες για τη διχοτόμηση. Χρειάζεται ανθρώπους που να πιστεύουν ότι το μέλλον δεν χτίζεται με φόβο, αλλά με εμπιστοσύνη. Και χρειάζεται μια Αριστερά που να θυμηθεί πως η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι απέναντι στον αντίπαλο, αλλά απέναντι στη συνήθεια να ζούμε χωριστά.

Το Καφενείο της Πέμπτης είναι μια ανοικτή συνάθροιση συζήτησης που γίνεται κάθε Πέμπτη στις 7:30μμ στα Γραφεία της Σοσιαλιστικής Έκφρασης, Ρήγα Φεραίου 25^Α, 1087 Λευκωσία.  Τη στήλη γράφουν θαμώνες του Καφενείου.

to.kafeneio.tns.pemptns@socialistikiekfrasi.com