Το Καφενείο της Πέμπτης στον Πολίτη                                                                   18 Ιουνίου 2026

Το 2026 και η πολιτική γενοκτονία της Παλαιστίνης

Γράφει ο Σαλάχ Μούσα

Το τέλος του 2025 δεν ήταν απλώς ένα ακόμη κεφάλαιο στην παλαιστινιακή τραγωδία. Ήταν μια ιστορική τομή, όπου κατοχυρώθηκε μια νέα πραγματικότητα: η μετατροπή της στρατιωτικής γενοκτονίας σε πολιτική. Η συλλογική αποδοχή του «Σχεδίου Τραμπ» επέβαλε στους Παλαιστινίους ένα καθεστώς κηδεμονίας με διεθνή κάλυψη, ακυρώνοντας την πολιτική τους βούληση και μετατρέποντας την αυτοδιάθεση σε υπό όρους προνόμιο.

Το σχέδιο αυτό δεν στοχεύει στην ειρήνη αλλά στη διαχείριση της ήττας των Παλαιστινίων. Περιθωριοποίησε την πολιτική τους εκπροσώπηση, διέλυσε την de facto εξουσία στη Γάζα και υπέταξε την Παλαιστινιακή Αρχή σε «μεταρρυθμίσεις» που καθορίζονται από την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ. Μέσα σε μια ακραία ανισορροπία ισχύος, η απόρριψή του κατέστη σχεδόν αδύνατη, εγκλωβίζοντας τον παλαιστινιακό λαό σε ένα βαθύ στρατηγικό αδιέξοδο.

Το 2026 δεν προμηνύεται ως έτος εξόδου από αυτή την παγίδα. Αντίθετα, διαφαίνεται ως το έτος όπου η ανθρώπινη γενοκτονία θα μετατραπεί σε μόνιμη πολιτική πραγματικότητα. Η επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών στη λογική των αυτοκρατοριών, με την ωμή εφαρμογή του Δόγματος Μονρόε και τη νομιμοποίηση της αρπαγής των πόρων άλλων κρατών, δείχνει ότι το διεθνές δίκαιο έχει αντικατασταθεί από τον νόμο της ισχύος. Σε αυτό το πλαίσιο, το Ισραήλ λειτουργεί ως το πιο επιθετικό και πρόθυμο εργαλείο αυτής της νέας παγκόσμιας τάξης.

Στη Γάζα, η δεύτερη φάση του σχεδίου Τραμπ θα επανασχεδιαστεί ώστε να εξυπηρετεί τους ισραηλινούς στόχους: εθνοκάθαρση, εκτοπισμός, προσάρτηση και εδραίωση ενός καθεστώτος μόνιμου ελέγχου. Στη Δυτική Όχθη, η σταδιακή προσάρτηση των ζωνών «C» απειλεί να μετατραπεί σε επίσημη νομική πραγματικότητα, καθιστώντας τις παλαιστινιακές περιοχές σε κατακερματισμένα καντόνια απαρτχάιντ.

Το Ισραήλ εισέρχεται σε εκλογικό έτος όπου η ακροδεξιά καθορίζει την πολιτική ατζέντα. Η απόρριψη της παλαιστινιακής κρατικότητας είναι σχεδόν καθολική. Ακόμη και μια αλλαγή κυβέρνησης δεν θα φέρει ειρήνη, αλλά πιθανότατα μια νέα, πιο κυνική εκδοχή της «Συμφωνίας του Αιώνα» ή ένα ανανεωμένο «Όσλο» που θα καλύπτει το απαρτχάιντ με το προσωπείο ενός άδειου, μη κυρίαρχου παλαιστινιακού μορφώματος.

Σε αντίθεση με τη κυρίαρχη δυτική αφήγηση, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής δεν είναι το Ιράν αλλά το Ισραήλ. Αν το Ιράν ηττηθεί, το Ισραήλ θα μείνει ανεξέλεγκτο. Η ασφάλεια της περιοχής δεν μπορεί να οικοδομηθεί μέσω ιμπεριαλιστικών επιταγών, αλλά μόνο μέσω περιφερειακής ισορροπίας και συνεργασίας.

Ωστόσο, καμία εξωτερική εξίσωση δεν μπορεί να επιτύχει χωρίς μια βαθιά παλαιστινιακή πολιτική ανασυγκρότηση: νέα ηγεσία, νέο όραμα, νέες στρατηγικές. Χωρίς αυτόν τον μετασχηματισμό, το 2026 κινδυνεύει να καταγραφεί ως το έτος όπου η γενοκτονία μετατράπηκε σε κανονικότητα.

Κι όμως, η παλαιστινιακή υπόθεση δεν έχει τελειώσει. Για περισσότερο από έναν αιώνα, επιβιώνει μέσα από την καταπίεση, την εξορία και τη βία. Μπορεί να λυγίσει, αλλά πάντα επιστρέφει. Η ισραηλινή υπεροχή δεν είναι αιώνια. Και όσο καταρρέει η αφήγηση του Ισραήλ στη συνείδηση των λαών, τόσο η Παλαιστίνη θα συνεχίζει να ενσαρκώνει το παγκόσμιο αίτημα για ελευθερία και δικαιοσύνη.

Το Καφενείο της Πέμπτης είναι μια ανοικτή συνάθροιση συζήτησης που γίνεται κάθε Πέμπτη στις 7:30μμ στα Γραφεία της Σοσιαλιστικής Έκφρασης, Ρήγα Φεραίου 25^Α, 1087 Λευκωσία.  Τη στήλη γράφουν θαμώνες του Καφενείου.

to.kafeneio.tns.pemptns@socialistikiekfrasi.com