Το Καφενείο της Πέμπτης στον Πολίτη                                                           12 Νοεμβρίου 2026

Το όνειρο που κακοφόρμισε

Γράφει ο Χάρης Σιεκκερής

Σαν σανίδα από θλιβερό ναυάγιο ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος[1]

Με τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου[2] , διανοούμενοι και πολιτικοί σε κουρελιασμένες πλέον ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες άρχισαν να συζητούν την ιδέα να παραμερίσουν τις διαφορές που τις αιματοκυλούσαν για πάνω από χίλια χρόνια και να ενωθούν κάτω από την ίδια σκέπη.

Οι ιδέες αυτές δεν σταμάτησαν ακόμα και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, με αξιοσημείωτες τις συζητήσεις και με τη Σοβιετική Ρωσία για συμμετοχή σε μια μελλοντική ευρωπαϊκή δομή.

Τελικά, το 1948, με τη Σοβιετική Ρωσία πίσω πλέον από τη Σιδερένια Κουρτίνα και με την ενθάρρυνση της νέας υπερδύναμης[3] , Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία και κάποιες άλλες πρώην αυτοκρατορίες αποφάσισαν να δώσουν τα χέρια και να πορευθούν μαζί. Ως συνήθως, διατυπώθηκαν βαρύγδουπα οράματα από τους ιδρυτές πατέρες[4] . Ιδέες για ειρήνη, ιδανικά και τη συνέχεια του Διαφωτισμού γράφτηκαν και ειπώθηκαν σε χιλιάδες έγγραφα και ομιλίες.

Η ισότητα των μικρών κρατών με τα μεγάλα στα τραπέζια λήψης αποφάσεων, οι χρηματοδοτήσεις για την ειρήνη και την πρόοδο της επιστήμης, και η άνοδος του βιοτικού επιπέδου φάνηκαν για αρκετά χρόνια να επιβεβαιώνουν την επιλογή της συμπόρευσης. Χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία βοηθήθηκαν να απαλλαγούν από τις δικτατορίες τους και να γίνουν μέλη, ενώ αργότερα, μετά την κατάρρευση της Κουρτίνας, καινούργιες χώρες έγιναν μέρος της «Οικογένειας».

Οι χώρες της (πλέον) ΕΕ απέφυγαν τη μεταξύ τους σύγκρουση τα τελευταία ογδόντα χρόνια, ένα μεγάλο επίτευγμα στη γηραιά μας ήπειρο. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως ξαφνικά έγιναν άγγελοι: αμέτρητοι πόλεμοι, με τη βοήθεια των προστατών ΗΠΑ, ζητήθηκαν από τους Ευρωπαίους, όπως λόγου χάρη ο βομβαρδισμός της Σερβίας και η καμπάνια στη Λιβύης.

Πιο πρόσφατα, ειδικά από το 2004 και πριν από την άνοδο του Ντ. Τραμπ(φ) στην εξουσία στις ΗΠΑ, η ΕΕ θεσμοθέτησε την Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας (ΕΠΓ) η οποία θα εξάπλωνε τις αξίες της ΕΕ προς τα Νότια και τα Ανατολικά. Φυσικά, η Πολιτική αυτή φαίνεται να ξεχνά πρόσφατα φυσιογνωμίες όπως ο Abdel Sisi και Ahmed al-Sharaa “προέδρους” της Αιγύπτου και της Συρίας και πρώην πολέμαρχους αντίστοιχα.

Πιο εξόφθαλμα, οι γραφειοκράτες της ΕΕ, σε αντίθεση με τους λαούς της Ευρώπης, φαίνεται ήδη να ξέρουν τους εχθρούς τους και τους φίλους – Κίνα εχθρός, Ρωσία εχθρός, Ισραήλ φίλος. Και φαίνεται πως αποφάσισαν το επόμενο στάδιο στην πορεία τους: Καλή η ειρήνη, καλή η ευημερία των λαών, καλή η δράση κατά της περιβαλλοντικής αλλαγής, αλλά τώρα πέφτουν οι μάσκες. Η οικονομία χρειάζεται αίμα, χρειάζεται εχθρούς και πάνω απ’ όλα πόλεμο. Μια ματιά στις ειδήσεις, εκτός βέβαια στις ‘ακραίες’ ειδήσεις, το επιβεβαιώνουν: Ο πόλεμος με τη Ρωσία είναι μονόδρομος.

Γιατί άραγε; Αυτή ήταν η μοίρα του Ονείρου, να κακοφορμίσει με τον πρώτο εχθρικό Πρόεδρο των ΗΠΑ;

Σε ποιανών τ’ αφτιά οι πολεμικές ιαχές είναι μουσική;