Το Καφενείο της Πέμπτης στον Πολίτη                                                       26 Φεβρουρίου 2026

 Γράφει ο Χάρης Σιεκκερής  (σε διάλογο με το ποίημα «Αλλά τα βράδια… του Τάσου Λειβαδίτη)

Δανεικό και διαστρεβλωμένο

Κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα.
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια

Πάντα πίστευα πως όσον αφορά στο κεφάλαιο, ο Ποιητής παραπέμπει στο γνωστό Κεφάλαιο του Μαρξ. Όχι βέβαια επειδή το Κεφάλαιο του Μαρξ χρειάζεται να είναι για όλους Ευαγγέλιο, απλά δίνει ένα όνειρο στη φτωχή ανθρωπότητα για έναν καλύτερο κόσμο.

Όσο για τη γηραιά μας ήπειρο, σήμερα, εν έτη 2025, πιο πολύ από ποτέ μοιάζει με σανίδα από θλιβερό ναυάγιο σ’ έναν άκαρδο κόσμο. Κι αν και δεν είναι Ευρωπαίοι αυτοί που ανακάλυψαν τη σύγχρονη πυξίδα για να πεθαίνουν κι αλλού, στον κυβερνοχώρο ας πούμε, προσπαθούν να μας μεταδώσουν την απληστία τους για να μένουμε κι εμείς νεκροί για πάντα.

Ζούσαμε πάντοτε αλλού, στον κόσμο των τηλεφώνων και του εγωισμού μας; Ήμασταν πάντα νεκροί, Έξυπνε Ποιητή;[1]  Το μόνο σίγουρο είναι πως πολλοί από εμάς στο θλιβερό μας ναυάγιο πεθαίνουμε μόνοι σε κλίνες νοσοκομείων, από γηρατειά, κι αυτό το θεωρούμε ευτυχία. Στη Γάζα τώρα, ή στο Σουδάν, άκουσα πρόσφατα πως πολλοί ζούνε και πεθαίνουν ο ένας για τον άλλον. Δες, Ποιητή, ο κόσμος τους φαίνεται πλέον κι απ’ το Διάστημα, τα ερείπιά τους και το αίμα τους κοκκίνησαν τους δορυφόρους μας.

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι, που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια

Το πιστεύεις, Έξυπνε Ποιητή, πως υπάρχει η δικαιοσύνη του άστρου και του γιασεμιού; Τι σε κάνει να είσαι τόσο αισιόδοξος; Ή εκεί που είσαι τώρα[2] αποδίδουν έτσι τη δικαιοσύνη; Νωρίς έφυγες Ποιητή, παρόλο που και τότε οι άνθρωποι είχαν στη ζωή τους την απληστία και την πυξίδα.

Πλέον η γη τα βράδια δεν μυρίζει όμορφα, ή μάλλον δεν έχει μείνει γη για τους περισσότερούς μας να ’μαστε ζωντανοί εκεί που μυρίζει η γη. Βλέπεις, καψαλίζεται η γη για να μένουμε εμείς νεκροί μπροστά στους υπολογιστές μας ή τσιμεντώνεται για να οδηγούμε στη δουλειά μας και να κοιμόμαστε το βράδυ αγκαλιά με τα κινητά μας τηλέφωνα.

Κι όμως, ελπίζεις, Έξυπνε Ποιητή. Ελπίζεις στο φλάουτο ή την ηλεκτρική κιθάρα που μαζί με τ’ άστρο θα συνηγορήσουν για όλη την ανθρωπότητα.

Μ’ έπεισες, Σοφέ Ποιητή. Όσο υπάρχουν τ’ άστρα κι η μουσική, υπάρχει ελπίδα να ζήσει η ανθρωπότητα. Κι αν ζήσει, τότε ίσως να συμφωνήσει ολόκληρη να γράψει κανένα κεφάλαιο, ή έστω ένα όμορφο χαϊκού.

[1]     Ζήσαμε πάντοτε αλλού.
Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί. (Αλλά τα βράδια)

[2]     Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε το 1988.

Το Καφενείο της Πέμπτης είναι μια ανοικτή συνάθροιση συζήτησης που γίνεται κάθε Πέμπτη στις 7:30μμ στα Γραφεία της Σοσιαλιστικής Έκφρασης, Ρήγα Φεραίου 25^Α, 1087 Λευκωσία.  Τη στήλη γράφουν θαμώνες του Καφενείου.

to.kafeneio.tns.pemptns@socialistikiekfrasi.com