Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών και η πορεία για την Αριστερά

Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών και η μετέπειτα διαδικασία εκλογής του προέδρου της Βουλής φαίνεται να αφήνει το ΑΚΕΛ με ποσοστό 24% να αντιπροσωπεύει μόνο του όλο τον προοδευτικό χώρο, με μοναδική εξαίρεση το ΑΛΜΑ του Οδυσσέα Μιχαηλίδη που αποτελεί έναν συντηρητικό σχηματισμό με φιλελεύθερο οικονομικό προσανατολισμό, που όμως προσδέθηκε στο ΑΚΕΛ στον αντιπολιτευτικό αγώνα με βλέψεις για τις επικείμενες προεδρικές του 2028.

Η περαιτέρω μετατόπιση του εκλογικού σώματος, ή καλύτερα όσων επιλέγουν να ψηφίσουν, προς τα δεξιά είναι δεδομένη, με τη συνεργασία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ να έχει ήδη κάνει την πρώτη σημαντική πολιτική της πράξη. Η ενίσχυση από το δεκανίκι του ΕΛΑΜ πρέπει να θεωρείται δεδομένη τόσο εντός Βουλής, όσο και στις προεδρικές του 2028 όπου στον 2ο γύρο το τόξο της δεξιάς - ακροδεξιάς, ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ-ΕΛΑΜ, φαίνεται ότι θα έχει το προβάδισμα. Το 30% που αθροίζουν ΑΚΕΛ – ΑΛΜΑ, ακόμα κι αν αποφασίσουν να συνεργαστούν, δεν δείχνει αρκετό για να εμποδίσει την επιβολή του.

Η κοινωνία όμως εξακολουθεί να ψάχνει κάπου να πιαστεί.

Μπορεί οι δείκτες της οικονομίας να δείχνουν πως η Κύπρος βρίσκεται σε ανάπτυξη και όλα πάνε καλά, όμως ένα βλέμμα στα ράφια των υπεραγορών πείθει για το αντίθετο. Μπορεί ο πρόεδρος και το υπουργείο οικονομικών να παίρνουν επαίνους για τη μείωση του δημοσίου χρέους, όμως, σε πρόσφατη έρευνα γνώμης, φάνηκε πως η πλειονότητα των νέων κάτω των 30 θα έβλεπαν θετικά τη μετακίνηση ή παραμονή τους εκτός χώρας. Την ίδια στιγμή η χώρα μας έχει έναν από τους χειρότερους δείκτες στην Ευρώπη όσον αφορά την κατανομή του πλούτου, με το 10% του πληθυσμού να κατέχει σχεδόν το 70% του συνολικού καθαρού προσωπικού πλούτου. Την ευημερία που προβάλλουν οι αριθμοί την απολαμβάνει μια “ελίτ” στην οποία ανήκει η ιδιοκτησία των μεγάλων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Κύπρο και οι ευνοούμενοι παρατρεχάμενοί τους.

Ευμάρεια των αριθμών λοιπόν, στενότητα και δυσκολίες για το λαό - αυτή είναι η επιτυχία του κυπριακού μοντέλου νεοφιλελευθερισμού.

Δεν είναι μόνο στη χώρα μας που ο πληθωρισμός, η διαφθορά και ο έντονος οικονομικός, ταξικός διαχωρισμός πλήττει τους πολλούς σε όφελος των λίγων. Είναι στη Νότια και Κεντρική Ευρώπη, τη Βρετανία, την Τουρκία, τη Δυτική Ασία και στην ίδια τη μητρόπολη του καπιταλισμού τις ΗΠΑ.

Είναι ώρα για αλλαγές

Όχι προσώπων, όχι κομμάτων, όχι ρητορικών απλά, αλλά αλλαγές στην πολιτική κατεύθυνση και δράση. Χρειάζονται ενέργειες που θα είναι για τους πολλούς και όχι για τους λίγους. Η Αριστερά έχει χρέος και μοναδική επιλογή να απευθυνθεί στον λαό, απαλλαγμένη πλέον από την έγνοια για σύμπραξη με το συντηρητικό κέντρο και τις εμμονές του, με καθαρό λόγο, κατανοητό, προσφέροντας λύσεις σε όλα τα προβλήματα της κοινωνίας που η Δεξιά και Ακροδεξιά δεν μπορεί να δει ή βλέπει και εκμεταλλεύεται προς όφελος των "δικών" της.

Είναι ανάγκη να καταρτιστούν και να δοθούν στην κοινωνία, σήμερα, προτάσεις-απαντήσεις για την οικονομία, το Κυπριακό, την παιδεία, την υγεία, το μεταναστευτικό, την ενέργεια και την εξωτερική πολιτική. Ο λόγος πρέπει να είναι απλός, σύντομος, κατανοητός και οι προτάσεις πιστευτά εφαρμόσιμες.

Οι μεσοβέζικες προτάσεις δεν δίνουν λύσεις και σπρώχνουν τον κόσμο να πιστέψει πως οι προθέσεις των εισηγητών κρύβουν ιδιοτέλεια. Η φορολόγηση των υπερκερδών των τραπεζών είναι μία προφανής αναγκαιότητα, αλλά από μόνη της δεν είναι αρκετή και δεν θα λύσει το πρόβλημα όσο οι τράπεζες αφήνονται ανεξέλεγκτες να εκμεταλλεύονται τους πολίτες κατά το δοκούν. Η πρόταση για τον τραπεζικό τομέα πρέπει να ολοκληρωθεί με την προώθηση της δημιουργίας κρατικής τράπεζας και κοινωνικοποίησης των υφιστάμενων, αλλάζοντας τον κερδοσκοπικό τους ρόλο σε διεκπεραιωτικό και δίνοντάς τους ξανά την ουσιαστική ευθύνη αιμοδότησης της πραγματικής οικονομίας, έξω από παιχνίδια με χρηματοοικονομικά παράγωγα και funds. Η μείωση του ΦΠΑ στην ενέργεια δεν είναι αρκετή. Μέσω κρατικών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας το κράτος πρέπει να φροντίζει να μπορεί ο καθένας να έχει την ενέργεια που χρειάζεται για να ζει με αξιοπρέπεια. Αυτή η προσέγγιση σε όλα τα ζητήματα θα μπορέσει να συνεπάρει την κοινωνία και να την κάνει να στηρίξει και να συμμετέχει στην αλλαγή, έξω από κομματικούς φραγμούς και ιδεολογικές αφετηρίες.

Δεν είμαστε μόνοι μας

Είναι η ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν που βάζει ανάχωμα στην ακροδεξιά και προτείνει λύσεις στις αδιέξοδες πολιτικές της κυβέρνησης. Είναι ο Μπέρνι Σάντερς που αντιπαραβάλλει τη φωνή της λογικής απέναντι στην παράνοια του Τραμπ. Έχουμε να αντλήσουμε εμπειρία από το πρόγραμμα του Κόρμπιν του 2017 που πολεμήθηκε όσο κανείς άλλος στο Ηνωμένο Βασίλειο, από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ και την ανατροπή που αυτό προκάλεσε πριν η ηγεσία του κόμματος να υποταχθεί στους εκβιασμούς του Ευρωπαϊκού κατεστημένου και να προδώσει το παγκόσμιο κίνημα που έμοιαζε να παίρνει σάρκα και οστά.

Ο αγώνας για τον σοσιαλισμό σήμερα αρχίζει με τον προσανατολισμό του κράτους στις ανάγκες της κοινωνίας και τον τερματισμό της εξυπηρέτησης ολιγοπωλιακών συμφερόντων. Η ανατροπή χτίζεται βήμα-βήμα με τη συμμετοχή του λαού, και σε κοινή θέα.

Αντώνης Τούμπας

10 Ιουνίου 2026