Το Καφενείο της Πέμπτης στον Πολίτη                                                                    23 Ιουλίου 2026

Οι ιδεοληψίες της Δεξιάς ή το ΝΑΤΟ από την πίσω πόρτα

Γράφει η Μερόπη Τσιμίλλη

Μετά από πέραν των 70 χρόνων από τις πρώτες αμερικανικές προτάσεις για ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ -το 1951 όπως και το 1960 κατά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας- οι οποίες και απορρίφθηκαν, και αφού μεσολάβησε η εισβολή της Τουρκίας, μέλους του ΝΑΤΟ και υπό την ανοχή ή/και κάλυψή του, φτάσαμε στη θητεία του κ. Χριστοδουλίδη για να τεθεί ξανά το θέμα, και μάλιστα από τον ίδιο αυτή τη φορά. Συγκεκριμένα, τον Νοέμβριο του 2024 δήλωσε ότι η χώρα θα ήταν έτοιμη να υποβάλει άμεση αίτηση ένταξης και ότι «Συζητούμε με τις ΗΠΑ - Αξιοποιούμε κάθε ευκαιρία».

Η δήλωση αυτή, ανάμεσα σε πολλές άλλες, φαίνεται να έπεσε στα «μαλακά», θεωρούμενη ως ανεδαφική καθώς η επωδός ήταν ότι η Τουρκία θα έβαζε βέτο (άρα, ας μην το συζητούμε!). Είχε βέβαια προηγηθεί η εξαγγελία πρόθεσης από τον τέως πρόεδρο Αναστασιάδη για ένταξη στον «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη», δηλαδή μια άλλη «συσκευασία» της επιθυμίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ, φαινομενικά πιο ανώδυνη άρα και ανεκτή.

Επανερχόμενοι στις δηλώσεις Νοεμβρίου, σημειώνουμε ότι, ερωτηθείς ο πρόεδρος πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες υποβολή της αίτησης, απάντησε: «Όσο πιο λίγα λέμε για αυτό το θέμα, τόσο πιο κοντά είμαστε στον στόχο», το οποίο, μεθερμηνευόμενο, σημαίνει: αφήστε με να κάμω τη δουλειά μου - δεν χρειάζεται να ξέρετε! Είπε ακόμα πως «το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να είναι κράτος μέλος του ΝΑΤΟ αποτρέπει την Εθνοφρουρά από πολλές ευκαιρίες, είτε αναβάθμισης είτε απόκτησης στρατιωτικού εξοπλισμού». Και αυτά τα είπε ένας πρόεδρος που ισχυρίζεται ότι θέλει να λύσει το Κυπριακό, όπου ένα βασικό συστατικό της λύσης είναι η αποστρατιωτικοποίηση.

Και, ξαφνικά (;), το ΝΑΤΟ βρέθηκε να «παίζει» ως μέρος της λύσης του Κυπριακού. Τώρα δεν γίνεται αναφορά σε ένταξη, αλλά σε αντικατάσταση των εγγυητριών χωρών από το ΝΑΤΟ. Από τα πρώτα δημοσιεύματα που μιλούσαν για βολιδοσκοπήσεις από μέρους της Ολγκίν, φτάσαμε σε κάποια που αναφέρουν πως αυτό αποτελεί πρόταση του Γ.Γ. του ΟΗΕ. Αν είναι απλώς κατασκευασμένα σενάρια για να καλλιεργηθεί σιγά-σιγά η αποδοχή από τους «ιθαγενείς», δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Αδυνατούμε όμως να κατανοήσουμε πώς θα προέβαινε σε μια τέτοια πρόταση ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, ο οποίος δήλωσε, πρόσφατα μάλιστα, ότι θα παρουσιάσει περίγραμμα θέσεων ως γενικό πλαίσιο διαπραγματεύσεων που να περιέχει τα 6 βασικά αλληλένδετα σημεία που αφορούν τη συνολική διευθέτηση του Κυπριακού (Πλαίσιο Γκουτέρες), ένα από τα οποία καταργεί τις εγγυήσεις.

Συνεπώς οδηγούμαστε σε μια άλλη εκδοχή, πως πίσω από αυτά είναι ο Χριστοδουλίδης, ο οποίος επεμβαίνει παρασκηνιακά για να προτείνει «λύσεις» παριστάνοντας μετά ότι προέρχονται έξωθεν, ως «καλός συνεχιστής» του προκατόχου του που μίλησε π.χ. για δύο κράτη, αλλά και που η κυβέρνησή του εισηγήθηκε τις ιδιωτικοποιήσεις στην Τρόικα.

Επιπλέον, ο Χριστοδουλίδης, για να συγκαλύψει το ότι δεν θέλει λύση και μια χαρά  βολεύεται με το status quo, επιδιώκει να φανεί ότι είναι το ΑΚΕΛ που δεν θέλει λύση. Η Αριστερά όμως οφείλει να γρηγορεί και να μην επιτρέψει ούτε την εμπλοκή του ΝΑΤΟ που θα σήμαινε (το ελάχιστον) ότι η Κύπρος θα έμπαινε ακόμα πιο βαθιά μέσα στη στρατιωτικοποιημένη περιφερειακή τάξη από την οποία πρέπει να ξεφύγει, ούτε τη μεταφορά σε αυτή της ευθύνης για τη μη λύση.

Το Καφενείο της Πέμπτης είναι μια ανοικτή συνάθροιση συζήτησης που γίνεται κάθε Πέμπτη στις 7:30μμ στα Γραφεία της Σοσιαλιστικής Έκφρασης, Ρήγα Φεραίου 25^Α, 1087 Λευκωσία.  Τη στήλη γράφουν θαμώνες του Καφενείου.

to.kafeneio.tns.pemptns@socialistikiekfrasi.com