Το Καφενείο της Πέμπτης στον Πολίτη                                                             6 Αυγούστου 2026

 Σαν τον μετανάστη^[1] στη φάμπρικα που δεν σταματά^[2]

Γράφει ο Χάρης Σιεκκερής

Τις προάλλες ήμουν στο Καφενείο της Πέμπτης όπου άκουσα για τη νέα ευρωπαϊκή νομοθεσία για τους μετανάστες, ενώ πρόσφατα άκουσα και από τον προκαθήμενο της Εκκλησίας – κάτι για χρηματοδότηση σε Έλληνες Κύπριους Χριστιανούς Ορθόδοξους αν κάνουν πολλά παιδιά^[3].

Μετά από όλο το δηλητήριο ή και το καθαρό αληταριό ως προς τους μετανάστες (ενέδρες, μπουνίδι και κλοπή προς τους ντελιβεράδες που μας φέρνουν τα εθνικά μας εδέσματα για 50 ευρωσέντ τη διαδρομή), στο μυαλό μου έχει γεννηθεί το εξής σενάριο. Φανταστείτε μια μέρα όλοι οι μετανάστες να αποφάσιζαν πως είχαν αγανακτήσει με τη συμπεριφορά των Κυπρίων και έφευγαν από τη χώρα. Όχι  βέβαια οι Ρώσοι και Ασιάτες που έκτισαν το θαύμα κυρίως της Λεμεσού μέσω  των πολιτικών του Άμωμου και Αμόλυντου, εξάλλου αυτοί είναι Κύπριοι με βούλα πλέον. Αλλά όλοι αυτοί τους οποίους περιφρονούμε, αυτοί που π.χ. μας φέρνουν το φραπεδάκι μας στη δουλειά όταν έξω είναι 44 βαθμοί, που βοηθούν τους ηλικιωμένους μας με τα προβλήματα υγείας τους, αυτοί που καθαρίζουν τα σπίτια μας, που χτίζουν τα (δανεικά) παλάτια μας ή πλένουν τα αυτοκίνητά μας, που δουλεύουν στις φάρμες μας και προσέχουν τα ζώα μας, που φροντίζουν τα χωράφια μας και μαζεύουν τα φρούτα, που δουλεύουν στους φούρνους ή στις φρουταρίες ή μας σερβίρουν και καθαρίζουν τα δωμάτιά μας το καλοκαίρι στα ξενοδοχεία και συντηρούν την ακριβοθώρητη και ζωοδόχο τουριστική μας βιομηχανία.

Φανταστείτε λοιπόν αν αυτοί όλοι έφευγαν μια μέρα. Ποιος θα έκανε αυτές τις δουλειές; Και με τι μισθό; Θα ήμασταν προετοιμασμένοι να συμπεριφερόμαστε σαν τα ζώα σε συμπατριώτες μας λευκούς Ορθόδοξους Έλληνες της Κύπρου; Τι θα έλεγε η Εκκλησία της περήφανης εθνοτικά (υποθετικά) καθαρής Κύπρου τότε; Οι εργοδότες; Θα ήταν διατεθημένοι να πληρώνουν αξιοπρεπή μισθό σε όλους;

Βέβαια, θα μου πείτε, υπάρχει και ο θεωρητικός επιστημονικός ρατσισμός. «Ναι, εμείς δεν είμαστε εναντίον των μεταναστών, αλλά αυτοί θέλουν να μας αντικαταστήσουν, να αλλάξουν την κουλτούρα μας» (φανταστείτε μια μειονότητα, όσο μεγάλη και να ’ναι, να απειλεί ν’ αλλάξει την ταυτότητα της μεγάλης πλειονότητας – πόσα συμπλέγματα κι ενοχές πρέπει να ’χει η κυρίαρχη ταυτότητα για να ’χει τέτοιο φόβο). Λες και δεν θα παν στρατό τα παιδιά τους – α, ξέχασα, η Εθνική Φρουρά δεν είναι για τους αλλόθρησκους. Ή το άλλο, «δεν τους βλέπεις που κάνουν εγκλήματα;» (ακόμα κι αν τα εγκλήματα είναι εγκλήματα εξαθλιωμένων μεταξύ τους) ή «δεν θέλουμε τους παράνομους, οι νόμιμοι δεν μας πειράζουν» (τη στιγμή που μας συμφέρουν οι παράνομοι).

Και παρόλο που η κάθε οικογένεια έχει συγγενείς που θα της πουν πως στην Αγγλία τους έλεγαν σκύλους (δεν είναι καλύτερα εκεί).

Τουλάχιστον ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας και ας παραδεχτούμε πως είναι ωραία να εξουσιάζουμε ζωές ανθρώπων και να έχουμε κάποιους να τους συμπεριφερόμαστε σαν τα χτηνά.