.png){kind=small}
Ο Ηλεκτρισμός δεν είναι Εμπόρευμα: Η Μεγάλη Κλοπή της Ενέργειας και η Κατάρρευση του «Μύθου» της Αγοράς
του Ντίνου Χαραλαμπίδη
Ζούμε σε μια εποχή όπου η πρόσβαση στα βασικά κοινωνικά αγαθά μετατρέπεται βίαια σε προνόμιο. Η ενέργεια, ο ηλεκτρισμός, αυτό το αδιαμφισβήτητο θεμέλιο της σύγχρονης διαβίωσης, έχει πάψει προ πολλού να αντιμετωπίζεται ως δημόσιο αγαθό. Στην Κύπρο του 2026, ο ηλεκτρισμός είναι πλέον ένα χρηματιστηριακό προϊόν, ένα πεδίο κερδοσκοπίας για λίγους και μια θηλιά στο λαιμό για τους πολλούς.
Το αφήγημα που επικρατεί στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και στα κυβερνητικά γραφεία είναι γνωστή: «Η απελευθέρωση της αγοράς θα φέρει ανταγωνισμό και ο ανταγωνισμός θα φέρει χαμηλότερες τιμές». Πρόκειται για ένα χυδαίο ψέμα. Η διεθνής εμπειρία από τη δεκαετία του '80, αλλά κυρίως η σκληρή κυπριακή πραγματικότητα, αποδεικνύουν το αντίθετο. Η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας δεν έφερε φθηνό ρεύμα. Έφερε ακρίβεια, ενεργειακή φτώχεια και ένα παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης που απομυζά τον πλούτο των νοικοκυριών για να επιδοτήσει τα κέρδη μιας δράκας ολιγαρχών.
ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
του Σωτήρη Βλάχου
Ο πραγματικός ένοχος μένει στο απυρόβλητο
Τρία χρόνια έχουν κλείσει από τα πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, και οι 57 νεκροί εξακολουθούν να αποτελούν μια βαθιά πληγή για την ελληνική κοινωνία. Η τραγωδία κλόνισε την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα, τη δικαιοσύνη και τα μέσα ενημέρωσης. Τρία χρόνια μετά και οι βασικές δίκες δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα.
Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κάνει ότι μπορεί για να συγκαλύψει τους υπεύθυνους. Στις 28 Φεβρουαρίου, ημερομηνία του δυστυχήματος, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος κινητοποιείται σε όλη τη Ελλάδα.
Στο επίπεδο τώρα της αντιπολίτευσης, της αριστερής αντιπολίτευσης, υπάρχουν μόνο γενικές καταγγελίες που αφήνουν στο απυρόβλητο το βασικό υπεύθυνο για τη τραγωδία.
Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, δίνει έμφαση στην αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος ("μπάζωμα") και τη διαχείριση των αποδεικτικών στοιχείων. Έχει καταθέσει πρόταση για δημιουργία προανακριτικής επιτροπής της Βουλής, για αναζήτηση πιθανών ποινικών ευθυνών υπουργών (όπως του Κ. Καραμανλή και του Χρ. Σπίρτζη) και για τη μη ολοκλήρωση της Σύμβασης 717 για την τηλεδιοίκηση, που θα απέτρεπε το έγκλημα.
Η εισβολή του παρελθόντος στο παρόν
Οι 200 της Καισαριανής και «Οι Κυνηγοί» του Αγγελόπουλου
της Μερόπης Τσιμίλλη
Τις τελευταίες μέρες, με τη δημοσιοποίηση φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 της Καισαριανής, η ελληνική κοινωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα παρελθόν που η εξουσία επιμελώς απέκρυβε ή παραποιούσε για πέραν από 80 χρόνια με την ανοχή-συνενοχή όσων βολικά την ανέχονταν. Τα ΜΚΔ, καθώς και κάποια ΜΜΕ, έχουν πλημμυρίσει από αναρτήσεις και αναλύσεις, από ένα χείμαρρο ανάτασης και υπερηφάνειας. Από μια συσσωρευμένη αγανάκτηση και μαζί αντίσταση ενάντια στο δηλητηριώδες αφήγημα των ιδεολογικών απογόνων των δοσίλογων, των γερμανοτσολιάδων, των ταγματασφαλιτών, των μαυραγοριτών, των χιτών, των καταδοτών με τις μαύρες κουκούλες που επεκράτησε, ενάντια στο αφήγημα της άρχουσας τάξης του μετεμφυλιακού κράτους που προέκυψε από την ήττα του τότε παλλαϊκού κινήματος και καταδυνάστευσε την κοινωνία και την Ιστορία. Παράλληλα, παρακολουθούμε τις αντιδράσεις αυτών των απογόνων που αποκαλύπτουν τον φόβο τους τους απέναντι στην ιστορική αλήθεια που προσπαθούσαν για τόσες δεκαετίες να θάψουν, απέναντι στην αφύπνιση την οποία αντιλαμβάνονται -και ορθά αντιλαμβάνονται- ως απειλή.
Οι φωτογραφίες συνιστούν μια εισβολή του παρελθόντος στο παρόν, μια εισβολή της ιστορικής αλήθειας μέσα στο πλέγμα από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Συνειρμικά, αυτό με παραπέμπει στην ταινία «Οι Κυνηγοί» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Οι αντιστοιχίες είναι κραυγαλέες.
Πίσω από τα «ήρεμα νερά»: Το κεφάλαιο, ο εθνικισμός και οι εργαζόμενοι
του Σωτήρη Βλάχου
Από τα ΜΜΕ ενημερωθήκαμε ότι οι συνομιλίες Ερτογάν- Μητσοτάκη διεξάχθηκαν «σε φιλικό και εποικοδομητικό κλίμα». Αυτό στα σίγουρα έχει να κάνει με την διευκόλυνση υπογραφής επτά νέων συμφωνιών συνεργασίας στο εμπόριο των οποίων στόχος είναι τα 10 δισ. δολάρια. Έτσι, ένα κλίμα «ήρεμων νερών», έστω και χωρίς ούτε μια ίντσα πρόοδο στην επίλυση διαφορών που υπάρχουν, περίπου από πάντα, βολεύει το τώρα και βλέπουμε.
Η Τουρκία συνεχίζει να προβάλλει τις θέσεις της περί «Γαλάζιας Πατρίδας», ενώ η Ελλάδα επιμένει στην προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποκλειστικά και μόνο για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός έθεσε το ζήτημα της άρσης του casus belli (αιτία πολέμου) χωρίς να πάρει απάντηση, και ο Τούρκος πρόεδρος αρκέστηκε να πει ότι τα ζητήματα στο Αιγαίο είναι «ακανθώδη αλλά όχι άλυτα».
Η Ελλάδα αναγνωρίζει μόνο μία διαφορά, την οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Υποστηρίζει ότι η οριοθέτηση πρέπει να γίνει με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS 1982), το οποίο αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.
Οι Παραχαράκτες της Ιστορίας Ξεσπαθώνουν
της Μερόπης Τσιμίλλη
Οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944 συγκλονίζουν και εμπνέουν.
Συγκλονίζουν, όχι γιατί το τότε έγκλημα δεν είναι γνωστό, αλλά γιατί οι μελλοθάνατοι που εικονίζονται σε αυτές δεν έχουν πια μόνο όνομα, έχουν πρόσωπο, χαμογελούν και βαδίζουν ευθυτενείς προς το θυσιαστήριο, υπερήφανοι για τα ιδανικά τους και με τη βεβαιότητα πως θα έρθει, δεν μπορεί παρά να έρθει, ένας καλύτερος κόσμος.
Εμπνέουν, διότι θυμίζουν. Και, επειδή θυμίζουν, γίνονται «επικίνδυνες» για εκείνους που έκτισαν εδώ και 80 χρόνια ένα δηλητηριώδες αφήγημα και όσους βολεύτηκαν με το δηλητήριό του και το αναπαράγουν. Διότι (αναδιατυπώνοντας τη ρήση του Μίλαν Κούντερα), ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι αγώνας ενάντια στην εξουσία.
Πέρα από τον βανδαλισμό του Μνημείου στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, που συνιστά χυδαιότατη ύβρη, γινόμαστε μάρτυρες και μιας οργανωμένης «επιχείρησης» αμφισβήτησης της γνησιότητας των φωτογραφιών.
Το Καφενείο της Πέμπτης στον Πολίτη 12 Φεβρουαρίου 2026
Δικαίωμα στη Στέγη: θεσμικό έλλειμμα με κοινωνικές συνέπειες
της Ευγενίας Μωυσέως
Το 2014 σηματοδότησε μια καμπή για τα κοινωνικά δικαιώματα στην Κύπρο. Με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου κρίθηκε ότι η προστασία της πρώτης κατοικίας είναι αντισυνταγματική, γεγονός που στην πράξη ακύρωσε ένα από τα θεμελιώδη οικουμενικά δικαιώματα: το δικαίωμα στη στέγη. Η απόφαση αυτή δεν ήταν απλώς νομική. Αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης μιας πολιτικής πορείας που οδήγησε στη συστηματική αποδυνάμωση της προστασίας των δανειοληπτών.
Το 2018, με την ψήφιση νέων νομοθεσιών από τα κόμματα ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ, καταργήθηκε ένα ακόμη βασικό δικαίωμα: το δικαίωμα σε δίκαιη και αποτελεσματική δικαστική κρίση. Οι ρυθμίσεις αυτές στέρησαν από τους πολίτες τη δυνατότητα να αμφισβητoύν καταχρηστικές και παράνομες ρήτρες δανειακών συμβάσεων πριν από την εκποίηση της κατοικίας τους. Έτσι, η Κύπρος κατέληξε να αποτελεί τη μοναδική χώρα παγκοσμίως όπου η εκποίηση ακινήτου προηγείται της τελεσίδικης δικαστικής απόφασης.
Σύστημα σε μη αναστρέψιμη κατάσταση - προτάσεις αναποτελεσματικά προβλέψιμες
του Αντώνη Τούμπα
Ο Καναδός Πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ έδωσε στο Νταβός την 21/1/2026 μια αξιοσημείωτη ομιλία, μέσα από την οποία έκανε ουσιαστικά κάλεσμα για τη δημιουργία ενός νέου συνασπισμού χωρών, ο οποίος θα μπορούσε να σταθεί ισάξια απέναντι στους μεγάλους ανταγωνισμούς που όλο και εντείνονται στο παγκόσμιο στερέωμα, και του οποίου ο Καναδάς πρόθυμα θα μπορούσε να ηγηθεί.
Ο Καναδός πρωθυπουργός είχε την πίεση και το κίνητρο να αντιδράσει μετά από την επίθεση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ κατά της κυριαρχίας της χώρας του, που απροκάλυπτα την ονόμασε μέχρι και δυνητικά πολιτεία των ΗΠΑ.
Η ανάλυση που κάνει ο Κάρνεϊ για την σημερινή πραγματικότητα είναι πραγματικά πολύ εύστοχη και έχει ιδιαίτερη σημασία μιας και έρχεται από τον εκπρόσωπο μιας χώρας που μέχρι χθες συμμετείχε και ενίοτε πρωταγωνιστούσε σε ότι συνέβαινε και που βοηθούσε να διαμορφωθεί σταδιακά το σκηνικό τρόμου που ο ίδιος αναγνωρίζει ότι υπάρχει σήμερα.
Ως σημαντικότερο σημείο της ομιλίας του Καναδού πρωθυπουργού ξεχωρίζει η δήλωση πως "Η παλιά τάξη δεν επιστρέφει. Δεν πρέπει να την θρηνούμε. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική".
Η Νέα Παγκόσμια Τάξη
Ο κόσμος σήμερα βρίσκεται σε πιο ταραγμένη κατάσταση από οποιαδήποτε άλλη στιγμή τις τελευταίες οκτώ δεκαετίες.
Η παγκόσμια δομή που δημιουργήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είχε χωρίσει τον κόσμο σε τρεις σαφώς καθορισμένους τομείς: τις βιομηχανικά ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες («η Δύση» και η Ιαπωνία), τα σταλινικά κράτη (η ΕΣΣΔ και οι δορυφόροι της στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς και η Κίνα) και τον πρώην αποικιακό κόσμο.
Η ίδια η περιγραφή των σχέσεων μεταξύ «Ανατολής» και «Δύσης» κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ως «ψυχρός πόλεμος» επιβεβαίωσε ότι κάθε πλευρά είχε τη δική της καθορισμένη «σφαίρα επιρροής», η οποία γινόταν αποδεκτή από την άλλη ως απαγορευμένη περιοχή – αρχικά με σιωπηρή συνεννόηση και αργότερα με ρητή υπογραφή επίσημων συμφωνιών και αμοιβαίων συνθηκών αποστρατιωτικοποίησης.
Από το 1991, αυτή η διαίρεση του κόσμου έχει καταρρεύσει λόγω μιας σειράς αλλαγών: της κατάρρευσης του σταλινισμού, των επιπτώσεων της παγκοσμιοποίησης, της σχετικής αποβιομηχανοποίησης των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης, της ραγδαίας ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας και της ανάπτυξης των χωρών «BRICS».
Η Φυλακή των Κροκοδείλων: όταν το κράτος κατοχής μετατρέπεται σε φύλακα της αγριότητας
Το παρόν άρθρο απευθύνεται στον Έλληνα πρωθυπουργό , καθώς και στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την ελπίδα να επανεξετάσουν τη συμμαχία τους με τους Ισραηλινούς ναζί και να επιστρέψουν στη νομιμότητα και στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.
Δεν πρόκειται για μια ιστορία τρόμου που αφηγείται κανείς τα μακριά χειμωνιάτικα βράδια, αλλά για μια πρόταση που εξετάζεται σοβαρά στους διαδρόμους του ισραηλινού κράτους κατοχής: η δημιουργία φυλακής για Παλαιστίνιους κρατούμενους, περιτριγυρισμένης από τάφρους γεμάτες κροκόδειλους. Η πρόταση αυτή, που κατέθεσε ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ στις 21.12.2025 και είναι εμπνευσμένη από αμερικανικό πρότυπο στη Φλόριντα, δεν αποτελεί απλώς μια αλλόκοτη ιδέα ή ένα κακόγουστο αστείο, αλλά ένα αποκαλυπτικό σημάδι του ηθικού κατήφορου στον οποίο μπορεί να φτάσει ένα κράτος όταν αποδεσμεύεται από κάθε ανθρώπινο και νομικό φραγμό.
Ο ακραίος Μπεν Γκβιρ επιδίδεται με ευρηματικότητα στην επινόηση μεθόδων βασανισμού και εκδίκησης εις βάρος των κρατουμένων: από τον νόμο της θανατικής ποινής και τη θηλιά της αγχόνης, έως μια φυλακή περιβαλλόμενη από αρπακτικούς κροκόδειλους. Δεν του αρκεί πλέον το επίπεδο αγριότητας και εγκληματικότητας που ασκείται πάνω στις ψυχές και τα σώματα των κρατουμένων· το αιμοβόρο του ένστικτο φαίνεται να χρειάζεται πιο «θεαματικές» εικόνες για να χορτάσει τις ρατσιστικές του ορέξεις και εφιάλτες.
ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: Η ιμπεριαλιστική επιδρομή και ο εκτροχιασμός της ελληνικής κυβέρνησης σε φασιστικά μονοπάτια
του Σωτήρη Βλάχου
Σε ένα παραλήρημα αμετροέπειας και φασιστικών διαθέσεων μέσα στο αεροπλάνο του μετά την αμερικάνικη γκανγκστερική επιχείρηση στη Βενεζουέλα, ο Τράμπ έβαλε ανοιχτά στο στόχαστρό του την Κολομβία, την Κούβα, το Μεξικό, τη Γροιλανδία αλλά και το Ιράν.
Ακόμα και μέσα στο πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ έχουν προκληθεί αντιδράσεις. Στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος ζήτησαν την απομάκρυνση του Ντόναλντ Τράμπ από την προεδρία.
«Ο πρόεδρος έχει χάσει τα λογικά του», δήλωσε ο βουλευτής Γκιλ Σισνέρος.
«Γνωρίζουμε ότι η πολεμοχαρής πολιτική του κ. Τραμπ είναι παράνομη», δήλωσαν από την αρχή οι New York Times.
Ο πρόεδρος «δεν έχει ακόμη προσφέρει μια συνεκτική εξήγηση για τις ενέργειές του στη Βενεζουέλα. Το Σύνταγμα του υποδεικνύει ξεκάθαρα τη διαδικασία: οφείλει να συμβουλευτεί το Κογκρέσο. Χωρίς την έγκρισή του, οι ενέργειές του παραβιάζουν το αμερικανικό δίκαιο».
Το περιορισμένο δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Ε/Κ και Τ/Κ στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου
Τόσο οι Ε/Κ όσο και οι Τ/Κ έχουν περιορισμένο δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Ούτε οι Ε/Κ ούτε οι Τ/Κ έχουν απόλυτο δικαίωμα εξωτερικής αυτοδιάθεσης, το οποίο δικαίωμα περιορίζεται για διάφορους νομικούς και πραγματικούς λόγους.
Η πρώτη χώρα που άσκησε το δικαίωμά της σε αυτοδιάθεση ήταν οι ΗΠΑ, όταν οι κάτοικοι του εδάφους που σήμερα βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών εξεγέρθηκαν κατά της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1775, μια εξέγερση που στέφθηκε με επιτυχία και οδήγησε στην ίδρυση των ΗΠΑ, οι οποίες αποτελούν σήμερα τη μεγαλύτερη δύναμη στον πλανήτη. Ακολούθησε μια σειρά από άλλες εξεγέρσεις, που στην περίπτωση των αποικιών από Ευρωπαίους εποίκους υλοποιήθηκαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Τέτοια παραδείγματα είναι ο Καναδάς, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, η Αυστραλία αλλά και η Νέα Ζηλανδία. Στις αποικίες όμως στις οποίες κατοικούσε γηγενής πληθυσμός, όπως για παράδειγμα η Ινδία αλλά και ιδιαίτερα οι χώρες που συναποτελούσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η άσκηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης δημιούργησε μια σειρά από ακανθώδη και δυσεπίλυτα πραγματικά και ιστορικά ζητήματα. Για παράδειγμα στην Ινδία, ενώ αρχικά στο Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο αντιπροσωπεύονταν οι κάτοικοι του Πακιστάν, του Μπαγκλαντές και του Κασμίρ και θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα κράτος, τελικά δημιουργήθηκαν τέσσερα κράτη.
Όταν νομίζουν πως η μνήμη μας είναι κοντή
Το serial για τη Φανερωμένη συνεχίζεται
της Μερόπης Τσιμίλλη
Μελετώντας τις πρόσφατες «εξελίξεις» σε σχέση με το κτήριο των Σχολείων Φανερωμένης, έμεινα έκθαμβη από τα όσα λέχθηκαν από επίσημα στόματα, από το πόσο κοντή είναι η μνήμη τους και από το πόσο κοντή νομίζουν πως είναι η δική μας μνήμη!. Και εξηγούμαι:
Ο Δήμαρχος Λευκωσίας ζητά «να εφαρμοστούν τα συμφωνηθέντα για την ανάπλαση της περιοχής»
Όπως πληροφορούμαστε(1), στις 5 Δεκεμβρίου, σε έκτακτη δημοσιογραφική διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε έξω από το ιστορικό κτήριο της Φανερωμένης, ο Δήμαρχος Λευκωσίας Χαράλαμπος Προύντζος,
«επανέλαβε την αταλάντευτη δέσμευση του Δήμου στην υλοποίηση του Μνημονίου Συναντίληψης του 2021 και κάλεσε την Κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα στην επιχορήγηση της πλήρως αδειοδοτημένης ανακαίνισης και επέκτασης της Φανερωμένης για τη λειτουργία της Σχολής Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Κύπρου» (Σημ. οι υπογραμμίσεις σε όλο το άρθρο δικές μου)
Κύριε Δήμαρχε και αγαπητοί αναγνώστες, το Μνημόνιο Συναντίληψης αναφέρεται ΜΟΝΟ σε ανακαίνιση, ΟΧΙ σε επέκταση. Έχω μπροστά μου το Σχέδιο "Αναζωογόνησης της εντός των τειχών Λευκωσίας(2)" που εκδόθηκε από τα Υπουργεία Οικονομικών και Εσωτερικών τον Απρίλιο του 2022 και αντιγράφω δύο σχετικές διαφάνειες:
