Η ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΟ ΙΡΑΝ

Ενημέρωση στις March 14, 2026

Οι ΗΠΑ μαζί με το κράτος του Ισραήλ, που βαρύνεται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία, δείχνουν για ακόμα μια φορά το κτηνώδες πρόσωπο αυτών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Οι κατηγορίες τους ενάντια στο «θεοκρατικό καθεστώς» είναι υποκριτικές. Τίποτε δεν στηρίζει τέτοια καθεστώτα περισσότερο από τις ίδιες τις ΗΠΑ που έχουν επαλειμμένα αιματοκυλίσει λαούς στην προσπάθεια εξυπηρέτησης οικονομικών και γεωπολιτικών τους συμφερόντων. Είναι ακριβώς αυτή η στάση τους που δημιουργεί μίσος για τη Δύση και παρέχει έδαφος για στήριξη καθεστώτων που αντιμάχονται τους ιμπεριαλιστές.

Το ιστορικό της παρέμβασης των Δυτικών για «καθεστωτική αλλαγή» είναι τραγικό. Από τη Λιβύη, το Σουδάν, τη Σομαλία, την Παλαιστίνη, τη Λιβερία, τη Συρία, το Ιράκ, καταστρέφουν χώρες ολόκληρες καταδικάζοντάς τες στην ανέχεια, στην αναρχία και σε ατελείωτους εμφύλιους πολέμους. Αυτή είναι η κληρονομιά όλων των επεμβάσεών τους.

Αυτή τη στιγμή ο Τραμπ ανεβάζει τον πήχη της υποκρισίας και του κυνισμού σε νέα επίπεδα. Από την απαγωγή του Μαδούρο στη Βενεζουέλα, την απειλή κατάληψης του Παναμά, τη διεκδίκηση της Γροιλανδίας, τη συνεργασία του με τον Νετανιάχου για τη γενοκτονία στη Γάζα και τώρα με την επίθεσή του στο Ιράν, καταργείται κάθε έννοια εθνικής ή διεθνούς νομιμότητας και εισάγουν την ανθρωπότητα σε μια νέα εποχή αυθαιρεσίας και βαρβαρότητας. Όπως παλιότερα χρησιμοποίησαν τη δικαιολογία των «Όπλων Μαζικής Καταστροφής» για να επέμβουν στο Ιράκ, έτσι και σήμερα χρησιμοποίησαν τον «κίνδυνο απόκτησης πυρηνικών» από το Ιράν ως ακόμα ένα λόγο που επέβαλλε την επέμβασή τους.

Οι πραγματικοί λόγοι της ιμπεριαλιστικής επέμβασης έχουν να κάνουν με την προσπάθειά τους να ελέγξουν τα πετρέλαια ενός «απείθαρχου» κράτους, αλλά και τις εμπορικές οδούς που οδηγούν στην Κίνα, τον βασικό ανταγωνιστή του αμερικάνικου καπιταλισμού. Αλλά η εξέλιξη της επέμβασής τους τους έχει φέρει σε πραγματικά αδιέξοδα. Το Ιράν αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολη περίπτωση από τη Βενεζουέλα. Με το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ δυναμιτίζονται τα θεμέλια της παγκόσμιας οικονομίας. Όποια κι αν είναι η κατάληξη αυτού του πολέμου, ακόμα και στην περίπτωση που ο Τραμπ κηρύξει τη λήξη του λέγοντας πως τον έχει κερδίσει, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας των ΗΠΑ θα ανέβει σε υψηλότερα επίπεδα.

Στην Ευρώπη, όπου οι ασπόνδυλες ηγεσίες της συναγωνίζονται για την ταχύτητα υποταγής τους, αρχίζουν να διαφαίνονται αμφισβητήσεις και ρήγματα. Ακόμα πιο σημαντικές είναι οι αντιδράσεις μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους υπάρχει πλειοψηφία που αντιτίθεται τόσο στον πόλεμο όσο και στις μεταναστευτικές πολιτικές της κυβέρνησης του Τραμπ. Η σύγκρουση του Προέδρου με πολιτείες όπως η Καλιφόρνια και η Μινεσότα και η αντίθεση των τοπικών κοινωνιών στη συμπεριφορά της ICE (Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων) απέναντι στους πολίτες και τους μετανάστες αρχίζουν να διαμορφώνουν την εσωτερική αντίδραση που θυμίζει την αντίσταση ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και το κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα των δεκαετιών του 60 και του 70.

Η συμπεριφορά της κυβέρνησης των ΗΠΑ εδράζεται στην προσπάθεια διατήρησης της πρωτοκαθεδρίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε μιαν περίοδο έντονης αντιπαλότητας με τον ρώσικο και πάνω απ’ όλα με τον κινέζικο ιμπεριαλισμό. Λόγω της παρατεταμένης θεμελιακής κρίσης του καπιταλισμού, αυτή η αντιπαλότητα οξύνεται και οδεύει προς την παγκόσμια σύγκρουση με ολέθρια για την ανθρωπότητα αποτελέσματα. Για αυτό και το ζητούμενο δεν είναι η ήττα των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ, είναι η ανατροπή της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων μέσα από την αλληλεγγύη των λαών.

Αριστερή Πτέρυγα
14 Μαρτίου, 2026